नजरभेट

जराच झाली नजरभेट अन
काळजास या घाव किती
मोहक चाळे नयनातून अन
सोज्वळतेचा आव किती

जराच होता बेसावध मी
तिने साधला डाव खरे
ह्रदय ही गेले चोरीला अन
नाव तिचे न ठाव बरे

जराच होता रंगत गेला
शब्दाविन संवाद जणू
ओठावरती हसू उमटता
मिळे गुलाबी दाद जणू

जराच होती मंतरलेली
वेळ जराशी जादूमय ती
निघून जाता सोडून गेली
गंधित श्वासांची दरवळ ती

-काव्य सागर

जादू तुझी अशी

जादू तुझी अशी आहे माझ्यावरी
स्मरणात तुझ्या बरसे चांदण्यांच्या सरी

सखे तुझ्या हसण्याने फुलती रुतू
दिसता तू बहरती जगण्याचे हेतू
अर्थ लाभे जीवनाला साथ मिळता तुझी
दे प्रिये तू हात हाती आस मजला तुझी

तुझ्यासाठी मनोमनी मी झुरतो किती
तुझ्याविना क्षणोक्षणी मी विरतो किती
बंध सारे तोडूनिया ये तू माझ्यापाशी
साजिरी ही रात झाली मिलनाची अशी

प्रवासी

उरी घाव सोशीत जाईन मीही
नव्याने पुन्हा गीत गाईन मीही

जरी अंधकारात रात्रंदिनी मी
उद्याचा उष:काल पाहीन मीही

निघालो असा दूरच्या मी प्रवासा
नवे गाव शोधीत राहीन मीही

विषाचे घडे पेरलेले नशीबी
सडे अमृताचेच वाहीन मीही

जरी खोल आहे जुने दु:ख माझे
सुखाच्या सरी आज नाहीन मीही

-काव्य सागर

दाद

बोलणारे बोलताती आपुल्याला काय त्याचे?
मी जगावे की मरावे या जगाला काय त्याचे?

पूर्वजांच्या दौलतीचे सोहळे मी रोज केले
आज वैभव भोगतो मी पण उद्याला काय त्याचे?

गाळती ते घाम सारे पिकविण्या मातीत मोती
पण अवेळी कोसळे त्या पावसाला काय त्याचे?

रोज अत्याचार होतो मंदिराच्या पायथ्याशी
सोंग घेऊ झोपलेल्या माणसाला काय त्याचे?

वाह! कोणी दाद देती, मर्म ही कळल्याविना ते
वाचका तू कमनशीबी सागराला काय त्याचे?

-काव्य सागर

वरदान

शब्दांस माझिया या ताल लाभू दे
गाण्यास सूर त्याला चिरकाल लाभू दे

मी पेरलेत थोडे शब्द कालच्या भुईत
त्या स्पर्श जीवनाचा आज लाभू दे

बंदिस्त काल होते झाले ते मोकळाले
घेण्यास त्या भरारी अवकाश लाभू दे

भिडतील काळजाला विसरोनी वर्णभेद
मिरवावयास ऐसी जात लाभू दे

माझे मी काय गातो, देणे गुणिजनांचे
शब्दांस अमृताचे वरदान लाभू दे

-काव्य सागर

शब्दकळा

लिहीन म्हणता लिहून जातो कविता एखादी
शब्द देखणे वेचून घ्यावे म्हणतो त्या आधी

शब्दांचे या सडे पसरता अंगणी मनाच्या
बहरून येई प्रतिभा रंगे संग जीवनाच्या

जरा कुठे बेसावध होता मी एखादी वेळ
शब्दांनी या डाव साधला नवा मांडला खेळ

पुन्हा लिहाया जरी बैसलो मांडुनिया मी ठाण
कसे नव्याने लाभायाचे शब्दांचे वरदान

आताशा मज रमणे नाही काव्याच्या सागरी
शब्दांविन ती कविता माझी अधुरी राहो जरी

-काव्य सागर

कविता अशीच असते

मी एक कविता लिहिली
आणि फेकून दिली रस्त्यावर...
आता तिचे भवितव्य तीच जाणे !

ती वाऱ्याशी गुजगोष्टी करेल
त्यावर स्वार होऊन तरंगत राहील
तेव्हा कुणीतरी सहज खिडकीपाशी गुणगुणताना
सापडेल त्याला अलगदपणे...

कदाचित मातीत मिसळूनही जाईल
आणि उगवेल एखाद्या रातराणीच्या रूपात
मग कुणीतरी हिची तुलना तिच्याशी करेल
तेव्हा मोहरून जाईल ती...

अगदीच नाही तर मग
पावसात चिंब चिंब होऊन
जलसरींच्या नादाशी एकरूप होईल
बेमालूमपणे एखादे गीत होऊन...

अन हेही जमले नाही तर
ज्या ठिकाणी शेवटचा श्वास घेतला
तेथून जाणाऱ्या एखाद्या कवीला झपाटून टाकेल
पण आपले ध्येय साध्य केल्याशिवाय तिला शांती लाभणार नाही...

कविता अशीच असते...कविता अशीच गवसते.

-काव्य सागर