ओळखीचे फार होतो हे खरे नाही
आपुले म्हटले तुला मी हे बरे नाही
जुंपली यंत्रापरी गर्दीत रेटूनी
माणसे राही अशी येथे घरे नाही
शर्यतीची वेस आहे दूरच्या देशी
चेहरे कुठलेच इथले हासरे नाही
घात करण्या लोक सारे येत धावूनी
हात कोणाचेच येथे कापरे नाही
दंगली होतात देवा रक्षिण्यासाठी
जाणती जे धर्म ऐसी मंदिरे नाही
-काव्य सागर
चालताना शीळ मी घालीत गेलो
सोसलेले घाव मी जाळीत गेलो
शोधली माझ्यात मी माझीच ओळख
पूर्वजांचे नाव मी टाळीत गेलो
काळ होता लागला मागे कधीचा
जीवनाशी वेळ मी पाळीत गेलो
वृत्त मी सांभाळता गझलेस लिहिता
नेमकेसे शब्द मी चाळीत गेलो
तृप्त होता जीवनाचे विष पिऊनी
तू दिलेले श्वास मी गाळीत गेलो
-काव्य सागर
उरी घाव सोशीत जाईन मीही
नव्याने पुन्हा गीत गाईन मीही
जरी अंधकारात रात्रंदिनी मी
उद्याचा उष:काल पाहीन मीही
निघालो असा दूरच्या मी प्रवासा
नवे गाव शोधीत राहीन मीही
विषाचे घडे पेरलेले नशीबी
सडे अमृताचेच वाहीन मीही
जरी खोल आहे जुने दु:ख माझे
सुखाच्या सरी आज नाहीन मीही
-काव्य सागर
बोलणारे बोलताती आपुल्याला काय त्याचे?
मी जगावे की मरावे या जगाला काय त्याचे?
पूर्वजांच्या दौलतीचे सोहळे मी रोज केले
आज वैभव भोगतो मी पण उद्याला काय त्याचे?
गाळती ते घाम सारे पिकविण्या मातीत मोती
पण अवेळी कोसळे त्या पावसाला काय त्याचे?
रोज अत्याचार होतो मंदिराच्या पायथ्याशी
सोंग घेऊ झोपलेल्या माणसाला काय त्याचे?
वाह! कोणी दाद देती, मर्म ही कळल्याविना ते
वाचका तू कमनशीबी सागराला काय त्याचे?
-काव्य सागर
