आता सारे शांत शांत

आता कसे सारे शांत शांत होईल

मेघ दाटून येतील, पाऊस ही बरसेल
मग सारी सृष्टी निवांत होईल

जलधारांनी या धरणीची आग शमेल
मग उन्हाळी ऋतूचा सुखांत होईल

दु:खाचे मळभ जाईल, नभ सावळे होईल
मग ही धरणी सुखाचा प्रांत होईल

उन्हे कोवळी पसरतील, इंद्रधनू उतरेल
या धरेवरी मग स्वर्गाचा भ्रांत होईल

-काव्य सागर

येत्या पावसाळ्यात

येत्या पावसाळ्यात
मी भिजनार आहे

लोक हसतील ही
चेष्टा करतील ही
कोणी काहीही म्हणो
मी भिजनार आहे

आई मार देईल
सर्दी पण होईल
तरी चिंब होऊन
मी भिजनार आहे

मनातल्या तळ्यात
तळ्यातल्या पाण्यात
मनसोक्त खेळून
मी भिजनार आहे

तिच्या आठवणीत
तिच्या दुराव्यातही
फक्त तिचा होऊन
मी भिजनार आहे

स्वप्नातल्या जगात
दाट काळ्या ढगात
जगास विसरून
मी भिजनार आहे

डोळे मिटून मन
सुखाचे सारे क्षण
उरामध्ये भरून
मी भिजनार आहे
-काव्य सागर

सरी आल्या बरसत

सरी आल्या बरसत गाणे गात पावसाचे
मनातल्या ओंजळीत तळे थेंबाचे ग साचे

अशा गोजिर्‍या सकाळी नभी मेघाचे दाटणे
सांजवेळी गगनात राही भरून चांदणे
रंग पाण्यात सांडले सारे इंद्रधनुष्याचे

गोड गुपित मनीचे आज पाऊस हा सांगे
ओसरता मेघ सरी सोनपंखी ऊन मागे
धुंद होऊन गायले गाणे पहिल्या प्रेमाचे
-काव्य सागर

एक पाऊस असा ही होता की...

एक पाऊस असा ही होता की
मेघांतून पडलाच नाही
मनातल्या सरी तरी
डोळ्यांतून सांडल्याच नाही

एक दिवस असा होता की
त्याची सांज ढळलीच नाही
वेळ उन्हाच्या आगमनाची
सूर्यालाही कळलीच नाही

एक रात्र अशी होती की
नक्षत्र नभी दिसले नाही
वार्‍याच्या शीतल झुलुकेत
चांदणे मनी हसले नाही

एक कविता अशी होती की
शब्दांचे स्वर झालेच नाही
सुटलेल्या बाणाप्रमाणे ते
परत कधी आलेच नाही
-काव्य सागर

कधी पाऊस ही येतो

कधी पाऊस ही येतो असा सुख शिंपडून
थोडा नभात दाटून थोडा पाण्यात सांडून
मन पाखरू ही गाते गाणे मधुर स्वरात
कधी हिरव्या पानात चिंब भिजल्या रानात

कधी वारा ही बेभान भरकटे आनंदात
वेडा होऊन नाचतो जल सरीच्या प्रेमात
प्रीत उनाड वार्‍याची लाजवते पावसाला
फुले प्रेमाची पालवी एका अबोल क्षणाला

कधी मेघ ही घालतात मायेची पाखरण
पाना-फुलांत होत असे रंग गंधाची उधळण
धूळ सरली पाण्यात आज ताजे जुने क्षण
मनातल्या कोपर्‍यात पावसाळी आठवण

कधी ऊन ही पसरे तेज किरणांचे घेऊन
शोभे सृष्टी हिरवी ही साज रंगाचे लेऊन
थेंब पावसाचे कधी ओल्या ओंजली होऊन
भेट श्रावणाशी होई सप्तरंगात न्हाऊन
-काव्य सागर

आला पाऊस पाऊस

आला पाऊस पाऊस नाद वार्‍याचा घेऊनी
गंध प्रीतीचा ग राहे सारे आभाळ भरूनी

तुझ्या प्रेमात हे वेडे मन मोरपिसी होई
थेंबाविन कासावीस जसा चातक तो होई
तुझ्या मिलनाची सख्या लागे हूरहुर मनी

सांजवेळी तुझ्या संगे दाटे रूपेरी चांदणे
माझ्या डोळ्यात लाजर्‍या तुझे हरवून जाणे
तुझ्या प्रेमाचा पाऊस मज जाई भिजवूनी
-काव्य सागर