जरा जगून बघू...

रोज रोज पुन्हा पुन्हा
तेच रडगाणे
ओठांवरी हसू तरी
किती रे बहाने
पुर्‍या झाल्या पळवाटा
थोडे थांबून बघू
जरा जगून बघू...

कोण तुझे कोण माझे
शोधायला वेळ नाही
धावत्या पायाचा माझ्या
घड्याळाशी मेळ नाही
वेळ-काळ विसरून पुन्हा एकवार
कधीतरी पायवाट चुकुन बघू
जरा जगून बघू...

दु:ख माझ्या उरातले
रोज रोज सलते हे
सुख जरी नाममात्र
तरी कुठे मिळते हे
सोड सार्‍या दु:खचिंता मनाच्या तळ्यात
घेउनिया झेप जरा उडून बघू
जरा जगून बघू...

प्रेम माझे सांगण्यास
माझ्यापाशी बोल नाही
तरी मुकेपणाचेच
क्षण अनमोल काही
हात हाती घेउनिया सांज ढळताना
आभाळीचा चंद्र तिच्या डोळ्यात बघू
जरा जगून बघू...

मन दु:खाच्या भरात
जरी होई दीनवाणे
मुखवट्यांच्या जगात
ओठी सुखाचे तराणे
शहाण्याचे सोन्ग पुरे, मनातून खरे
वेड्यापरि थोडे आता वागून बघू
जरा जगून बघू...
-काव्य सागर

सांग सांग देवा सांग

सांग सांग देवा सांग। हे शिक्षण नडेल काय ?
गळ्या भोवती फास आवळून प्रश्न सुटेल काय?

देवा सांग अभ्यासाचे ओझे झेपेल काय ?
स्पर्धेच्या या रणामध्ये आयुष्य संपेल काय ?
सांग सांग देवा सांग। हे शिक्षण नडेल काय ?
गळ्या भोवती फास आवळून प्रश्न सुटेल काय?

चढाओढी मध्ये वर्षे चालली सरत
सुखाचे हे बालपण येईल का परत
सांग सांग देवा सांग। हे शिक्षण नडेल काय ?
गळ्या भोवती फास आवळून प्रश्न सुटेल काय?

शाळेच्या या जेलमध्ये रोज नवा पेपर
फुलांवरी का रे असे काट्याचे भार
सांग सांग देवा सांग। हे शिक्षण नडेल काय ?
गळ्या भोवती फास आवळून प्रश्न सुटेल काय?

- काव्य सागर

या चोरांनो

या चोरांनो, या रे या !
लवकर चोरू सारे या !
पैसा लुटा रे, करा मजा !
आज रात्र तुमची समजा.
लोका दिसे,
तोचि फसे;
नवी बॅंक
चोरीन मी,
या पैशामध्ये लोळू या
सुंदर ही पैशाची दुनिया.
या चोरांनो ! या रे या !
लवकर चोरू सारे या !

रात्र आंधळी झरझर सरे,
चोराच्या मनी चांदणे भरे;
जिकडे तिकडे पैसा दिसे,
लालूच पसरे, मन ही फसे.
लूटा दागिने,
सोन्याचे
हिरे घे,
अन् चांदी घे.
तर मग संधी साधूनी या
चला लूटू सारी दुनिया !
या चोरांनो ! या रे या !
लवकर चोरू सारे या !

सुवर्णसंधी चोरांना,
टिपति चोरटे सोन्यांना,
पैसा दिसतो सर्वांना,
लुटता येई थोड्यांना.
चपलगती-,
ने लूटू किती !
हे घ्यावे
की ते घ्यावे
तर मग संधी साधूनी या
चला लूटू सारी दुनिया !
या चोरांनो ! या रे या !
लवकर चोरू सारे या !

- काव्य सागर

''कविता कशा सुचतात रे ?''

''कविता कशा सुचतात रे ?''
माझ्या मित्राचा नेहमीचा प्रश्न
मी त्याकडे पाहतो आणि फक्त हसतो

'' अरे फार काही अवघड नाही रे
एक कोरा कागद, एक पेन आणि अस्वस्थ मन
एका जागी जमले, सूर जुळले की
मग होऊन जाते कविता
वार्‍यावर उडणार्‍या पिसाप्रमाणे मन भरकटू लागते
अन् भरकटल्यासारख्या कविता करू लागते
आता हल्ली कविता भरकटत चालल्या आहेत खर्‍या
पण जिथे माणूसच भरकटत आहे तिथे कवितांच काय ?

कविता म्हणजे स्वातंत्र्य, कविता म्हणजे मोकळा श्वास
कुणी शिकवून येत नाहीत रे कविता
इथे शब्दांची जुळवाजुळव नको अन् भावनांचा आविष्कार ही नको
केवळ जे सुचेल ते लिहावे, मनास रुचेल ते लिहावे
कुणाच्या तरी प्रेमात ही पडावे
एकदा तिच्या प्रेमात पडलो की कवितांची वेल अशी बहरते म्हणून सांगू...
मग ध्यानी मनी केवळ प्रेमाच्याच कविता...
प्रेम असेपर्यंत सगळे ठीक असते
पण विरहात मात्र शब्दच अधिक साथ देतात
मग शब्दांच्या प्रेमापुढे ते प्रेम फिके वाटू लागते
बघता बघता आपण कवितेच्याच प्रेमात पडू लागतो

पहिल्यांदा जो फक्त छंद असतो
त्याची नंतर सवयच लागते
वेड्यासारख्या कविताच करायला लागतो
दिवसभर जिथे तिथे कविताच
रात्र-रात्र जागून काढली आहे रे
आणि अंधारात चाचपडत एका कोर्‍या कागदावर
दिसत नसतानाही कविता लिहिली आहे
काय सांगू तुला ?

हे वेडेपण अंगात भिनत जाते
आणि वेडेपणाने जगण्यात खरा शहानपणा आहे हेही कळत जाते
मग शहाण्यासारखे जगण्याचा वेडेपणा कोण करणार ?
हळूहळू व्यसनच लागते कवितांचे
मग आपल्या नेहमीच्या बोलण्यालाही लोक कविताच समजू लागतात
अर्थात आपल्याला काही फरक पडत नाही
आपण स्वछन्दपणे या आभाळात विहरतो
सुख-दु:खाच्या या फसव्या जगापासून
आपण केव्हाच मुक्त होऊन जातो
आता फक्त मी आणि माझी कविता
मी तिच्यात भिनत जातो आणि ती माझ्यात... ''

एवढे सांगून ही हे शहाणे लोक काही समजत नाही
आणि शेवटी वेड्यासारखा प्रश्न विचारून मोकळे होतात

'' मला शिकवशील का रे कविता ?''
मी त्याकडे पाहतो आणि फक्त हसतो....

-काव्य सागर

हे बंध रेशमी...

हे बंध रेशमी तुझ्यासवे
जुळले केव्हा मज ना कळले
प्रेमात तुझ्या होऊनी वेडी
क्षणोक्षणी मेणासम जळले

बंध रेशमी माझ्या मनीचे
तुझ्या मनी अलगद रुजले
तुझीच होऊनी सर्वस्वी मी
स्वप्नी तुझ्या निवांत निजले

बंध रेशमी नाजूक इतके
जणू ओठांवरी मोरपिसे
जरी रुतावे काटे मजला
तरी वेदना छळत नसे

बंध रेशमी तुझी नि माझे
शब्दापलीकडचे हे नाते
तुझ्या नि माझ्या मिलन समयी
सांज प्रणयी सरगम गाते
-काव्य सागर

ग्रीष्माचे चांदणे

ग्रीष्माचे चांदणे
माझ्या मनी बरसले
चाखण्यासी तरसले
ओठ माझे

ग्रीष्माचे चांदणे
काळ्या उन्हात रापले
मेघ सारे तापले
बरसन्या

ग्रीष्माचे चांदणे
पाण्यात विसावले
रानमाळ आसावले
बहरण्या

ग्रीष्माचे चांदणे
रूक्ष त्याची सावली
तरीही सुखावली
धुंद काया
- काव्य सागर

दिवस तुझे हे डुलायाचे

दिवस तुझे हे डुलायाचे
बाटली पाहून खुलायाचे

दारुत गुंगत जाणे
सोबती चकणा खाणे
पिण्यात जग ही भुलायचे

मोजावी बाटलीची खोली
करावी जीभ थोडी ओली
ग्लासात बुडून मारायचे

धरारे देशीची वाट
सोसेना बियरचा थाट
बिलांनी जखमी करायचे

जाताना अंधार्‍या राती
वाट दिसेना जरा ही
गटारापाशीच पडायचे

- काव्य सागर